Mądrość ukryta w dziecięcej radości

Tydzień po zakończeniu roku szkolnego wybraliśmy się do naszego Marzyciela. Już od progu przywitał nas Dominik – z szerokim uśmiechem i ogromną dawką pozytywnej energii. Od pierwszych minut dało się wyczuć, że czeka nas naprawdę niezwykłe spotkanie. Kiedy zaczęliśmy rozmawiać, wystarczyła chwila, aby Dominik bez wahania odgadł, skąd przyjechaliśmy. Byliśmy pod wrażeniem jego spostrzegawczości i świetnej pamięci.

Wiedzieliśmy, że Dominik jest wielkim fanem klocków LEGO, dlatego właśnie taki prezent postanowiliśmy mu podarować. Radość, jaka pojawiła się na jego twarzy w chwili wręczania zestawu, była bezcenna. Zaproponowaliśmy, że możemy wspólnie go zbudować, jednak Dominik z uśmiechem odpowiedział, że najbardziej lubi układać LEGO sam – w ciszy, spokoju i pełnym skupieniu. Doskonale było widać, jak wielką pasją są dla niego klocki i ile satysfakcji daje mu sam proces budowania.

Podczas naszego spotkania wspólnie przeglądaliśmy Księgę Marzeń. Dominik z ogromnym zainteresowaniem oglądał kolejne strony i historie dzieci, których marzenia udało się spełnić. W pewnym momencie był już gotowy zdradzić nam swoje marzenie, jednak poprosiłam go, aby
jeszcze chwilę się wstrzymał. Chciałam, żeby najpierw zobaczył, jakie marzenia udało nam się już spełnić. Zgodził się z uśmiechem i z zaciekawieniem oglądał kolejne strony księgi. Gdy przyszedł odpowiedni moment, z radością opowiedział nam o swoim marzeniu – chciałby mieć własne kino domowe, w którym będzie mógł oglądać ulubione filmy i spędzać czas z najbliższymi!

Na koniec spojrzał na nas i zadał pytanie, które bardzo nas poruszyło: „A czy ja też będę w Księdze Marzeń?”. Uśmiechnęliśmy się i odpowiedzieliśmy, że oczywiście – już wkrótce również jego historia znajdzie w niej swoje miejsce.

Rozmowa z Dominikiem była prawdziwą przyjemnością. Poruszaliśmy wiele różnych tematów, a jego wiedza i sposób myślenia niejednokrotnie mnie zaskoczyły. To niezwykle mądry, ciekawy świata i bystry chłopak, który potrafi zainteresować rozmową i spojrzeć na wiele spraw z dojrzałością, której trudno spodziewać się po kimś w jego wieku.

Nieodłącznym towarzyszem Dominika jest pluszowy jeż, którego zawsze ma przy sobie. Okazało się jednak, że do tej pory nie miał on imienia. Opowiedziałam więc, że mój tata od zawsze mówi na jeże „Jurek”. Dominikowi tak bardzo spodobała się ta propozycja, że od razu postanowił, iż właśnie tak będzie nazywał swojego pluszowego przyjaciela.

Najbardziej zapamiętamy jednak radość Dominika. Było jej tak wiele, że trudno opisać to słowami. Jego uśmiech, entuzjazm i pozytywna energia błyskawicznie udzieliły się każdemu z nas. To spotkanie pokazało nam, jak wiele znaczą wspólnie spędzone chwile, szczere rozmowy i drobne gesty płynące prosto z serca.

Ze spotkania wyjechaliśmy bogatsi o piękne wspomnienia i przekonanie, że poznaliśmy naprawdę wyjątkowego chłopaka – pełnego energii, pasji, mądrości i dziecięcej radości. Takie spotkania przypominają, że czas poświęcony drugiemu człowiekowi jest jednym z najpiękniejszych prezentów, jakie możemy sobie nawzajem podarować.
Więc zielona drużyna zabiera się do pracy, żeby móc się ponownie spotkać z pięknym marzeniem!

Relacja: Gabrysia