Po długiej drodze pełnej przygód udało się nam dotrzeć do domu naszego Marzyciela - od progu powitała nas Lusia, piesek rodziny, a chwilę później mama Kuby ugościła nas herbatą i ciastkami, które upiekła razem z Natalką, siostrą Kuby.

Zanim jeszcze na dobre usiadłyśmy, wręczyłyśmy Kubie poradnik szachowy i to był ten moment, kiedy na jego twarzy od razu pojawił się szeroki uśmiech, bo szachy to jego prawdziwa pasja!

Po rozmowie o jego zamiłowaniu do szachów oraz chwili poświęconej na snucie planów na przyszłość (marzą mu się studia w Dęblinie, na kierunku lotnictwo) przeszłyśmy do tematu naszego spotkania, jakim jest wybór marzenia. Pomysłów było dużo, z największą radością Kuba mówił o celach podróżniczych: rozważał podróż do Słowenii, aby uczestniczyć w zawodach skoków narciarskich, albo do Barcelony, gdzie mógłby doświadczyć meczu ulubionych klubów.

Z największym zainteresowaniem jednak opowiadał o podróży do Islandii – razem z rodziną często starają się otaczać się przyrodą i wybierają piesze wycieczki, więc wizja miejsca, w którym natura jest jak wielka scena, a każdy dzień potrafi wyglądać jak początek przygody, działała na niego niesamowicie. W końcu to właśnie na Islandii można zobaczyć zorzę polarną, która potrafi rozlać się po niebie jak zielono-fioletowy taniec świateł; wodospady tak potężne, że sam ich szum brzmi jak opowieść; czarne plaże z wulkanicznym piaskiem, surowe krajobrazy i parujące zakątki, gdzie człowiek naprawdę czuje, że jest blisko czegoś większego. 

I właśnie wtedy, kiedy wypowiedział Islandię z takim błyskiem w oku, dorzucił jeszcze zupełnie mimochodem, że gdyby już tam był, to spotkanie jakiegoś mistrza szachowego byłoby dla niego czymś absolutnie niesamowitym – takim małym „bonusowym marzeniem” do tej wielkiej wyprawy.

A nam nie pozostaje nic innego, jak złapać ten jego uśmiech w garść, zamienić go w plan i po prostu działać - krok po kroku, aż Islandia przestanie być opowieścią, a stanie się prawdziwą przygodą Kuby.